deneme, şiirimsi

TESADÜFEN

Bir arabanın arka koltuğunda oturmuş herkesin ve her şeyin ne kadar da aynı olduğunu sorgularken belki bininci kez,

bana yol gözüküyor yine çok yakın ve çok uzak…

 

İlk aklıma gelen gitmek olduğum
yerden en küçük aksilikte…

Üzgün kentler arıyorum ayrılıklar için Ahmet Telli’nin dediği gibi…

 

Misinaya dizilmiş kehribar taneleri gibi yanından geçtiğim şu uzak kasabanın ışıkları

ve ben bir arabanın arka koltuğunda tesadüfen şahidim,

benim gibi aynılardan ve aynalardan kaçan diğer kadına…

 

 

 

 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s