Feeds:
Yazılar
Yorumlar

Archive for the ‘deneme’ Category

GAR BÜFESİ

Başını kompartımanın camına dayamış trenin kalkışını beklerken kiminin elinde valizleri, kiminin sırtında çarşaftan yapılmış büyük bohçaları ile koşturan yolcuları seyrediyordu Kadın.
Gözü, karşıdaki “Gar Büfe” yazılı tabelaya kaydı, beyaz ışıklı zemin üzerine cırtlak mavi renkte yazılmıştı. İçerisi de en az tabela kadar bakımsız ve çirkindi. Beyazdan siyaha dönmüş plastik masalar bomboştu.
Çocukluğu geldi oturdu o boş masalardan birine; cam şişede çamlıca gazozunu kafasına dikiyor ama sadece yarım yudum içiyordu ki hemen bitmesin! Anneannesi evde yaptıgı köfte ekmekten sokuşturuyordu arada ağzına… Sorup öğrenmek istediği bir çok şey vardı ama ağzı boş kalmıyordu ki hiç! Mesela, o kocaman bohçalarda neler vardı? Ayrılanlar neden hep ağlardı? Yolda çişi gelirse treni nasıl durduracaklardı? Annesi neden onları yolcu etmeye gelmemişti?

Silkelenip, olduğu zamana döndü yüreği sıkışırken…
Şimdiki zaman da geçmiş zaman kadar yanlış ve yalnızdı doğrusu!
Şehirlerarası yollarda tutunacak bir hayal ararken İzmir’e gömdüğü hayal kırıklığını on yedi numaralı kompartımanının camından seyrediyordu…

Gar Büfedeki yaşlı amcaya ve çocukluğuna el salladı tren gardan uzaklaşırken.

Yol uzundu.
Kızgındı.
Kırgındı.
Kime?
Niye?
Cevabı bulanıktı.
O bir hayalperestti.
Gerçekleri görmesi gerekiyordu.
Ya da gerekmiyordu!
Yol uzundu.
En güzeli uyumaktı.
Gözlerini kapattı.
Trenin ritmine ayak uydurarak hayal kurmaya başladı…

Read Full Post »

KOKU..

Geçmiş, gelecek, mutluluk, hüzün, özlem, şehvet, nefret, öfke, ölüm…
Her şey kokuların içinde gizli…

Kekremsi bir amonyak ile çiğ et kokusunun karışımıdır mesela ölüm!
Gelecek, çilek kokar!
Geçmiş, yosun olabilir ya da bir dağ başında esen kekik!
Hüzün, pembe pudra…

Serin esen bir bahar gününün, öğleden sonrasında, oturduğum kafede, üçüncü kahvemi de bitirdim…

Tanımadığım ve muhtemelen O’na hiç benzemeyen bir adam yanımdan geçerken, babamı getirdi bana bıraktığı kokuyla…

Nerdeyse akşam oluyor, eve gitme zamanı!
Maydanoz almam lazım, şeker de bitmişti!
Ha, bir de sokak kedilerine mama almayı unutmayayım!

Aa bu arada!
Yalnızlığın ıslak kedi yavrusu koktuğunu söylemiş miydim?

Read Full Post »

KOKU..

Geçmiş, gelecek, mutluluk, hüzün, özlem, şehvet, nefret, öfke, ölüm…
Her şey kokuların içinde gizli…

Kekremsi bir amonyak ile çiğ et kokusunun karışımıdır mesela ölüm;
Geçmiş çilek kokar hep..
Hüzün pembe pudra…
Gelecek, yosun olabilir ya da bir dağ başında esen kekik…


Tanımadığım ve muhtemelen O’na hiç benzemeyen bir adam yanımdan geçerken, babamı getirdi bana bıraktığı kokuyla…

Serin esen bir bahar gününün, öğleden sonrasında, oturduğum kafede, üçüncü kahvemi de bitirdim…

Nerdeyse akşam oluyor, eve gitme zamanı.

Maydanoz almam lazım, şeker de bitmişti!
Ha, bir de sokak kedilerine mama almayı unutmayayım!

Yalnızlığın ıslak kedi yavrusu koktuğunu söylemiş miydim?

Read Full Post »

MİNİK CAN

Bazen…
Hani ne bileyim! 
Duyguların tükenir, sevgi inanılırlığını kaybeder!
Yapayalnız hissedersin kendini…
O anda küçücük, öksüz bir can girer hayatına ve güzelleşiverir herşey…
Kocaman bir boşluğu doldurur masum bir bakış…
Öyle bir sırtını dayar ki sana korktuğunda, içindeki bütün ölü efeler ayağa kalkar…
Söyleyecek bir şeyin kalmadığında, gülecek bir sürü şey yapar minik can…

Geceleri onu beslemek için defalarca uyanırsın söylenerek!
Kaka yaptığı yerleri temizlerken karşılaştığınıza pişman olursun!
Ellerindeki tırmık yaraları acıdıkça öfkeden ağlarsın bile!
Sonra, uyumak için koynuna sokulduğunda, öyle bir bakar ki sana içindeki bütün anneler ayağa kalkar…
Söyleyecek bir şeyin kalmadığında, gülecek bir sürü şey yapar minik can…

Bazen,
Hani ne bileyim!
İnsanlara olan tüm inancını kaybetmişken;
Güvenmeyi yeniden hatırlatır sana minik, öksüz can…

Sonra asıl ait olduğu yere gitmesi gerektiğinde bütün gülücükleri de beraberinde götürür ve yine gri olur ağaçlar…
Yine insanlarla ve yine yalnız kalır her yer…

Read Full Post »

Hüzünden beslenirdi!

Şarkıları ağlamak için dinler,
Rakıyı efkarlanmak için içerdi.
Aşkı bile sonunda üzülmek için isterdi sanki!

Öyle bir gülerdi ki!
Öyle güzel gülerdi ki!
Hüzün ancak bu kadar yakışırdı bir gülüşe…
Ve, gözleri!
Öyle güzel bakardı ki!
Onun gibi göremezdi hiç kimse baktığı hiç bir şeyi…

Hüzünden beslenirdi!
Zaten hüzün, Ondan başka kime yakışırdı ki!

Read Full Post »

ÖFKELİYİM

Yaklaşmayın, yakarım!
Öfkeliyim!
Hayata öfkeliyim
İnsanlara öfkeliyim
Yolunda gitmeyen işlere öfkeliyim
İçinde bulunduğum topluma öfkeliyim
Dünyaya öfkeliyim

Zamana öfkeliyim

Yanımdakine öfkeliyim
Yanımda kalmayana öfkeliyim
Benim gibi olmayana öfkeliyim
Kendime öfkeliyim…

Bilen kişiler derler ki;
Öfkenin altında yatan sebeplerden en önemlisi “sevgi ihtiyacı”ymış. Kişinin öyküsünde çocukluktan itibaren gelen sevgisizlik, terkedilme, ilgi eksikliği, korku yönetimi gibi durumlar varsa ilerleyen yıllarda hayata, sevdiklerine ve kendine karşı kırgınlık hissetmek kaçınılmazmış. Öfke bu kırgınlığın dışa vurum şekillerinden birisiymiş…

Bu sabah metroda özellikle baktım insanlara ve ne gördüm biliyor musunuz?
Gençler dahil olmak üzere herkes, omuzlar çökmüş, surat asık, gözlerinin ışığı sönmüş, konuşmaya üşenir bir halde yaşayan ölüler gibiydiler…
Hepimizin birbirimize öfkeyle baktığını gördüm!

Yine bilen kişilere sorarsak;
İyileşmek için önce kendimizi sevmeliymişiz!
Peki, kendimizi tanıyor muyuz ki sevelim!
Kendini tanımayan, karşısındakini tanır mı ki sevsin!

Bir filmde görmüştüm;
Arabistanda, esir kampında, yüzlerce mahkumu birbirlerine zincirleyip, küçücük bir alana kapatıyorlardı. Hayatta kalabilmek için, bir taşın etrafında, belli bir ritimde sürekli yürümek zorundalardı. Düşen ya da uyuyan o kalabalığın arasında ezilip ölüyordu….
Çok etkilenmiştim çünkü tıpkı yaşam gibiydi!

Bir güruhun içindeyiz! Bulanık, karmaşık, çapraşık zihinlerle debelenip duruyoruz yaşam çemberimizde!

Ee, çözüm?

Kelin ilacı olsa başına sürermiş!

Şaka!

Ben çözümü, kendimle baş başa kalacağım hobiler edinmekte buldum.
Böylece hem yeteneklerimi farkettim hem de kendimle ilgili bir sürü şey farkettim.

İllaki çok paralar harcamanız gerekmez!
Sadece bir defter ve bir kalem edinip günlük yazıları yazmaya başlayabilirsiniz mesela!
Yazmak en güzel şifadır.
Ya da evdeki eski mobilyaları onarıp yenileyebilirsiniz!
Kendinizi sokaklara atıp fotograf çekebilirsiniz ve belki bir gün “sokak fotoğrafları” sergisi açarsınız…
Ya da evinize ucuzundan bir dart seti alın! Hem stres atar hem kendinizle sohbet eder hem de dostlarınızla turnuvalar düzenlersiniz…

Vazgeçmek mi?
Farketmek mi?
Ben kendimden vazgeçmeyi değil, farketmeyi seçtim.
İsteyene çözüm çok!
Benden söylemesi…

Read Full Post »

Ay’ın Kızı
Derin sevdalar bırakırdı sevgi yanığı ellerinin değdiği yerlerde!
Ilık karanlığında binbir rüya vardı alemlere akan ve ruhundaki her bir lekenin başka bir hikayesi vardı sadece dinleyene söylenen…
Şarkılar söylerdi sabahlara kadar koynunda beslediği her yılana…
Ay’ın kızında saklıydı geceye yazılmış masallar…

Read Full Post »

Older Posts »